Zomer betekent hamburgers. Meestal impliceert dat ophef. Pasteitjes vormen, opflakkeringen beheersen, het hele karwei.
Ik wil lunchen zonder de arbeid.
Een goedkope truc redt de middag. Bevriest voor een dollar niets. De $ 0-hack die doordeweekse chaos verandert in vijf minuten glorie.
De installatie
Pak een pond rauw rundergehakt. Dump het rechtstreeks in een zak met ritssluiting. Wees niet delicaat.
Neem een deegroller. Of een zware fles wijn. Maak dat vlees plat tot het dun is. Uniform. Zelfs.
Nu knippen. Niet met een mes, maar met de stompe rand van een spatel. Scoor het oppervlak. Negen tot twaalf vierkanten. Alleen lijnen bovenaan, zodat ze later schoon klikken. Verzegel het.
Plaats de zak in de vriezer. Vergeet het maar.
De kok
Zin in sliders? Niet ontdooien. Breek de vierkanten gewoon uit elkaar. Gooi ze in een pan. Bevroren vaste stof.
Strooi zout en peper. Wachten. Laat de onderkant bruin worden. Omdraaien.
Kook nog een minuut of twee. Leg er een half plakje American of Cheddar op. Deksel erop.
Wacht, je kookt het bevroren?
Veel mensen vonden het raar. Dat deed ik ook. Toen besefte ik dat de meeste hamburgertentjes precies dit doen. Ze halen bevroren pasteitjes uit industriële diepvriezers. Ze wachten niet op het ontdooien.
Waarom zouden wij?
Rooster wat broodjes. Voeg een pasteitje toe. Smeer er wat burgersaus op. Eten.
De vangst
Het vlees is snel gaar omdat het flinterdun is. Het kookt ook snel omdat je de dooi overslaat.
Is het sappig? Niet helemaal. Het is droger dan een handgevormd pasteitje dat een nacht in de koelkast heeft gestaan. Kook het echter niet te gaar. Dat verpest elke kans op tederheid.
Een beetje saus op het broodje helpt. Veel.
Het is slim voor kinderlunches. Slim voor luie volwassenen. Het is geen Michelin-sterrenkwaliteit, maar het is goed genoeg om op de oprit te eten terwijl je de zon ziet ondergaan.
