Ik was twaalf. Het internet was toen een rare plek. Geen Instagram. Geen TikTok. Alleen maar inbeltonen en nieuwsgierigheid die geen grenzen kende.
Nicole was 20. Ze was 1,80 meter lang en woog ongeveer 115 pond. Ze droeg een gestreepte violette slip van Victoria’s Secret. Hetzelfde als ik.
In 2000 was de Victoria’s Secret Angel niet alleen een model. Ze was een idool. Een dunne, perfecte leugen die ik ontdekte door catalogi uit de achterkant van de geheime kast van mijn moeder te stelen.
Toen klikte ik op ‘The Spark’. Het was een vreemde nieuwssite. Voorloper van shows als ‘My 600-lb Life’ of ‘The Biggest Loser’, maar dan wilder. Ruwer. Een van de wedstrijden was ‘The Fat Project’.
Zo zag ik haar.
De redactie koos twee magere kinderen. Nicole. Een man genaamd Eric. De uitdaging was krankzinnig. Win 30 pond. 30 dagen. Prijs? $3.000 en totale online vernedering. Ze wogen zichzelf elke dag. Ik heb foto’s gemaakt in versleten ondergoed. Alleen al voor de kliks.
Nicole kwam uit Haleyville, Alabama. Een voormalige homecoming-koningin. In haar biografie stond dat ze het beu was dat mensen haar uiterlijk beoordeelden. Ze wilde ze ‘verpesten’. Ze zei dat mensen alleen naar haar gezicht keken. Dus ze wilde walgelijk worden. Kijk hoe ze reageerden.
Na school haastte ik me naar huis. Klim op het bureau. Start de HP op. America Online jammerde.
Ik zag Nicole eten.
“Dat is het enige waar iemand ooit naar kijkt.”
Zij vastten eerst. Om licht te beginnen. Toen hebben ze zich volgevreten. Pizza’s. Liter Cola. Donuts gevuld met crème. Chinees eten overgebleven in plastic zakken. Foto’s plaatsten het feest. Dan foto’s van haar buik. Strak. Plat. Zelfs op de bank had ze geen zwakke plekken.
Mama schreeuwde. Diner. Ik logde uit. Ik trok mijn shirt omhoog. Ik kneep in mijn maag. Berekende calorieën.
Het was geen bevrijding. Het was een prethuisspiegel. De moderators bespotten hen. Noemde ze dik. Beledigde hun moraal. Nicole zocht vrijheid door haar dunheid op te geven. Het internet maakte er een circus van.
Ik was in het kleine stadje Appalachia. West-Virginia. Ze noemden het Chemical Valley omdat de rivieren vergiftigd waren door lekkages. School betekende onderdakoefeningen. Niet voor tornado’s; de bergen hielden die tegen. Maar voor fabrieken die gifstoffen langs de kreek lekken.
We gingen naar een fundamentalistische christelijke school. Bochtige weg aan het einde van nergens. Veilig. Beschut. Zolang je maar in de rij bleef. Jezus hield van je. Maar blijf niet hangen bij genade. Voel je niet vrij.
Vrijheid gebeurde op het scherm.
Dag twee. Nicole droeg een wijde overall. Gangpaden van de supermarkt. Kleine Debbie-taarten. Pop-taarten. Kaneel Toast Crunch. Margarine. Ze kwam 3,5 pond aan in 24 uur. Meestal water, vooral gas in de darmen, aldus de redactie.
Maar al snel veranderde het.
Ondergoed strakker. Navel knalde. Twee rode pijlen trokken de aandacht naar lovehandles.
Het ontroerde mij.
Haar dijen raken elkaar. Buik loopt over elastiek. Geen verontschuldiging.
Op een nacht bleef Jessica slapen. De tv flikkerde blauw op haar traan. Ze bekende dat ze worstelde met de zonde van masturbatie. Ik vroeg wat dat betekende. Ze keek naar mij. Superioriteit in haar ogen.
“Wat bedoel je met masturbatie?”
Ik heb gelogen. Ik wist van jongens. Maar meisjes? Ik liep weg.
Ze legde het uit. PG-geschatte lust. Mannen in haar hoofd. Toen vroeg ze: ‘Weet je wat ik bedoel?’
“O. Ja.”
Ik wist niet wat ze bedoelde. Totdat ik naar Nicole keek. Tot haar lichaam groeide. Toen deed ik het.
Elke middag. Bel op. Klik. Nicole stopt slagroom in haar mond. Arm in een zak chips. Pizza geheel in de mond.
Op sommige dagen plaatste ze cellulitis. Kuiltjes op een bleke huid. De cijfers op de weegschaal gingen omhoog. Ik voelde walging. Maar ook plezier. Een strakke spiraal in mijn borst. Dit is wat ik zou kijken.
Ze was niet bevoegd. Ze werd uitgebuit. Confessionele media stripten mensen graag naakt en noemden het kunst.
Foto’s ingezoomd. ‘De donkere kant van Nicole.’
Waarom donker? Ze at wat ze wilde. Was ze donkerder omdat ze zwaar was?
Tegen het einde droeg ze dezelfde beha en hetzelfde slipje. Darm zoomde in. Knieën. Vingers.
‘Ze was vroeger een koningin’, luidde het onderschrift. ‘Nu passen zelfs haar sieraden niet meer.’
Stertattoo op haar heup uitgestrekt. Het leek op het einde op een sneeuwvlok. Vervormd.
Bijna 25 jaar gingen voorbij.
Ik ben geen twaalf meer. Maar het toezicht blijft bestaan.
Sociale media veranderden lichamen in producten. Inkomsten genererende weergaven. Filters en AI combineren de realiteit. Fantasie is gratis.
De geestelijke gezondheidszorg van meisjes stortte in. Eetstoornissen namen toe. Lichaamsbeeld werd een betaalmiddel.
We hadden even lichaamspositiviteit. Kort uitstel. Toen draaide de cultuur naar rechts. Skinny Tok. Ozempic. De dieetcultuur keerde wraakzuchtig terug. De vrouwenrechten zijn gekrompen. Sommige getrouwde vrouwen kunnen nu misschien niet eens stemmen.
Naarmate de rechten kleiner worden. Lichamen krimpen.
Ik voel me gelukkig. Ik was de voyeur. Niet het voorwerp.
Nu protesteer ik tegen bedtijd door te scrollen. Rol na rol. Vrouwen richten camera’s op lef. Dijen. Armen. Op zoek naar likes. Contant geld.
Het spel is niet veranderd. Gewoon het podium.
De duisternis zit niet in hun lichaam.
