Wiadomość Beth nie wydawała się szansą. To była groźba.
„Obsada potrzebuje statystów do nadchodzących zdjęć And Just Like That ” – napisała moja kuzynka Beth. Dodała: „Prześlij swoje zdjęcie na casting”.
Mój żołądek zatonął. Punkt kulminacyjny? Stres pourazowy? Trudno powiedzieć.
Odpowiedziałem natychmiast. Nie ma mowy.
Na samą myśl o ponownym wejściu na tę platformę, o ponownym poddaniu się poniżeniu, przeszły mnie dreszcze.
Kilka lat temu pisałam o tym, jak pracowałam jako dublerka kaskaderska dla Kristin Davis w „Seksie w wielkim mieście”. Eseje stały się wirusowe. Przez cztery lata grałam rolę Charlotte. Skopiowałem jej wskazówki dotyczące oświetlenia, kąty fotografowania i pozę. Myślałem, że to schody. Że pewnego dnia dadzą mi linię. Potem rola. Potem życie.
myliłem się.
To doświadczenie mnie paraliżowało.
Nie chodziło o pracę. Chodziło o ludzi.
Ekipa filmowa naśmiewała się z mojego długiego nosa. Robiłem komentarze na temat mojego ciała. Rozpuściła złą plotkę, że „zapracowałam” na tę posadę korzystając z łóżka.
A potem przyszedł odcinek 404: „Prawdziwy ja”. Legendarny odcinek o „przygnębionej pochwie” Charlotte.
Koniec dnia zdjęciowego. Długi. Wyczerpujący.
Masażyści przykleili mi nogi taśmą do drabinek stołu do badań. Dekoracje gabinetu lekarskiego.
Polaroidy. Trzask. Trzask. Trzask.
wierciłem się. Śmiali się.
HBO wydało później oświadczenie dla Glamour, w którym stwierdziło, że poważnie podchodzi do kwestii bezpieczeństwa i było rozczarowane moimi doświadczeniami sprzed dwudziestu lat.
Sarah Jessica Parker? Producenci? Cisza. Żadnej wiadomości, żadnego połączenia.
Więc kiedy Beth poprosiła mnie o przesłuchanie do serialu z okazji ponownego spotkania, ponownie odmówiłem. I znowu i znowu.
Jednak pojawiają się wątpliwości.
Moje koszmary nie ustały. Trauma nie minęła. Być może było to Zamknięcie (ukończenie gestaltu). Może powrót był jedynym sposobem, żeby ruszyć do przodu.
Wysłałem selfie.
Moja czternastoletnia córka Daisy wpatrywała się we mnie. Szczęka opadła.
„Czy naprawdę jesteś zaproszony?”
Jest uczennicą ostatniej klasy w Fiorello H. LaGuardia School of the Arts. Zna swoją wartość.
„Dlaczego tam poszedłeś?” zapytała. „Po tym wszystkim? Nie pracowałbym z mizoginami”.
Słuszna uwaga.
„Były dobre dni” – powiedziałem jej. „Nie wszystko jest czarno-białe”.
Przeszukałam pudło pod łóżkiem. Zdjęcia. Kristin Davis. S.J.P. Cynthię Nixon. Kim Cattrall.
Żadnych oznak przyszłych konfliktów. Tylko zdjęcia. Tylko wspomnienia.
Pamiętam jedwabną sukienkę z motylem, którą dała mi Christine.
Pamiętam wycieczki przez most 59th Street.
Rozmawialiśmy o mężczyznach. O chwale. O życiu.
Dorastałem w biedzie. Kiedy miałem dziesięć lat, moja mama, siostra i ja byliśmy bezdomni. Świadczenia społeczne. Tryb przetrwania.
Pracując 30–60 godzin tygodniowo nad tym programem, poczułem, że odniosłem sukces.
Nie potrzebowałem toreb Birkin. Lub koktajle kosmopolityczne. Albo babeczki.
Potrzebowałem połączeń.
Chciałem wierzyć w to lśniące miasto. Gdzie miłość była tylko w jednym odcinku.
Wróć na Upper East Side
W noc poprzedzającą zdjęcia AJLT powiedziałem mojej dziewięcioletniej Clover, że nie będę się denerwować.
Będę panował nad emocjami.
Kłamstwo.
O 5:30 dotarłem do obozu szkoleniowego na Upper East Side. Dziesiątki dodatków. Tylko dziesiątki.
Serce waliło mi w żebrach.
Włosy. Makijaż. Oczekiwanie.
Minęły godziny. Asystent produkcji w końcu zaprowadził nas w boczną uliczkę. Poczekaj tutaj.
Stanęliśmy na poboczu drogi. Potem usiedli.
Ekipa filmowa wyglądała inaczej. Więcej kobiet. Więcej kolorowych ludzi.
Życzliwość też wydawała się bardziej powszechna. Woda. Przekąski.
Gdy wzeszło słońce, strach ustąpił miejsca rutynie. Rozpoczęło się filmowanie.
Położyli mnie na chodniku. Iść. Pauza. Iść. Tam i z powrotem.
Nie byłam pewna, czy główne aktorki w ogóle tego dnia pracowały.
Ale 215 dolarów za osiem godzin? To było lepsze niż większość wolnych zawodów.
Kiedy zdjęcia dobiegają końca, wielkie reflektory są już daleko za nami.
Moje dzieci wkrótce wrócą do domu. Znów zostanę mamą, a nie dublerką.
Nieoczekiwane przeprosiny
I wtedy przez hałas przeciął się głos.
“Heather! To ty?”
Spojrzałem w górę.
Kristin Davis.
Bez makijażu. Noszenie okularów. Z nieskazitelną skórą.
Kilka kobiet przyglądało się temu z szeroko otwartymi oczami.
Podeszła prosto do mnie. Uścisk.
zamarłem. Zaszokować. Kompletny szok.
Odsunęła się. Spojrzała mi w oczy.
“Co robisz?” Ciepły uśmiech.
Moja klatka piersiowa się zacisnęła.
„Moja najstarsza córka jest studentką pierwszego roku w LaGuardia” – wypaliłam. „Pomogłem jej w monologu przesłuchania”.
To był moment mojej największej dumy.
– Powiedziałeś Cynthii? zapytała. “To wspaniale. Zdecydowanie powinieneś powiedzieć Cynthii!”
Zakładałem, że ma na myśli Cynthię Nixon.
Wpadłem na nią w zeszłym roku na stacji przy 34th Street. Oboje zamarliśmy. Powiedziała: „Wiem, wiem”. A ona uciekła.
„Od dziesięciu lat jestem także mentorką dla nastolatków w Girls Write Now” – dodałam.
Wyraz twarzy Christine zmienił się. Duma.
To spojrzenie, na które czekałam ze strony mojej mamy. Ta matka, która czasami nas opuszczała.
Znów mnie przytuliła. Tym razem dłużej.
To było jak spotkanie sióstr.
„Wybacz mi” – szepnęła.
Prosto w moje ucho.
– Naprawdę mi przykro.
„W porządku” – powiedziałem.
Wiedziałem, że ona wiedziała.
Wiedziała o taśmie. O Polaroidach. O plotkach. O ciszy gwiazd.
„Wszystko dzieje się bez powodu” – powiedziałam. „Rośniemy. Uczymy się.”
Oczy zaświeciły się łzami.
Nie była już duchem.
Była tutaj. się wypowiedziałem. Potwierdził moje uczucia.
Ścisnęła mnie mocniej. Potem odpuściła.
„Absolutnie” – powiedziałem.
Odzwierciedliliśmy się nawzajem. Wzdycha. Śmiech. Widoki.
Uświadomiłem sobie, że jesteśmy do siebie bardziej podobni, niż pamiętałem.
Węzeł w mojej piersi rozluźnił się.
Troszeczkę.
Nie jestem już dublerem kaskaderskim. Nie jestem niczyim cieniem.
Krystyna wyszła.
Słońce przebiło się przez chmury.
Wreszcie mogłem to zobaczyć. Błogosławieństwa w trudnych chwilach.
Nigdy nie milcz. Nigdy nie stchórz i nie zamykaj się.
W ten sposób zostałem pisarzem.
Żona.
Matka.
Mentor.
I wreszcie siebie.
