De zomer zou over concerten moeten gaan. Nu meteen? Het gaat om lege stoelen.
Een golf van artiesten trekt de stekker eruit. Meghan Trainor, Post Malone, zelfs de herenigde Pussycat Dolls. Ze annuleren of stellen uit. Waarom? De stoelen verkopen niet.
People magazine telde dit jaar tot nu toe tien spraakmakende annuleringen. Het internet noemde het fenomeen: ‘blue dot-koorts’. Die blauwe stippen? Ze markeren lege plekken op de plattegrond van de locatie. Een behoorlijk triest beeld.
De zakelijke tegenslag
Live Nation wil er niet over praten.
Ze zijn eigenaar van Ticketmaster, weet je nog. Joe Berchtold, de CFO, verwierp de trend tijdens een investeerdersgesprek. Noemde het een ‘pakkende zin’. Hij zei dat het “absoluut verstoken is van feiten.” Volgens hem? Het is gewoon marketing door gefrustreerde scalpers.
Handig, toch?
Deskundigen zijn het daar niet mee eens. Paul Booth van DePaul University ziet het anders. Mensen hebben minder geld. Wanneer gas $ 5 per gallon bereikt, kiest u tussen huur en boodschappen. Je hoeft geen honderden uit te geven voor te dure concertkaartjes. Het is eenvoudige economie. Booth wijst rechtstreeks met de vinger naar Live Nation. Het verbaast hem niet dat ze het verhaal proberen te begraven.
David MacFadyen van UCLA ziet het als een egoprobleem. Misschien waren de agenten te ambitieus. Misschien dachten de artiesten dat Taylor Swift het kon? Dus waarom konden ze dat niet? Niet iedereen kan drie avonden verkopen bij MetLife. Ervan uitgaan dat charme een stadion vult, is een vergissing. Een kostbare.
Wie betaalt de prijs?
De schuld is zeker verspreid. Promoters dekken meer kosten. Platforms optimaliseren de opbrengsten. Scalpers maken misbruik van schaarste. Maar het geldprobleem is ook reëel voor muzikanten.
Kate Nash wendde zich tot OnlyFans alleen maar om haar tour te financieren. Ernstig. Veel artiesten kunnen nauwelijks break-even draaien nadat ze hebben betaald voor personeel, transport en zaalhuur. Ze verliezen geld. Fans verliezen.
Dwayne O’Brien van Belmont University kent deze pijn. Zijn studenten slaan maaltijden over om kaartjes te kopen. Of sla het ticket helemaal over. Liveshows zijn voor sommigen bepalende herinneringen. Maar als de prijskaartjes omhoog gaan, voelt het niet meer als entertainment. Het voelt als afpersing.
Dan is er sprake van dynamische prijzen.
“In theorie weerspiegelt het de vraag. In de praktijk? Het lijkt op gutsen.”
Als je de prijs ziet stijgen terwijl je de muisknop ingedrukt houdt, kweekt dat wantrouwen. Het voelt als een spel dat tegen je is opgezet.
Thuisblijven wint
Mensen blijven dus thuis.
Waarom betalen voor benzine en hotels als je de show kunt streamen? Er bestaan Coachella-streams. Concertfilms verschijnen later. Waarom lijden? MacFadyen merkt op dat Harry Styles-fans in Amsterdam duizenden dollars betaalden om over een drie meter hoge muur te waken. Dat is geen concert. Dat is verschrikkelijke ellende. Een groot scherm en een goede koptelefoon? Goedkoper. Makkelijker. Veel beter zicht.
Waar zijn de prijzen gebleven?
Ze verdubbelden.
De ticketprijzen voor de topartiesten stegen tweemaal zo hoog als de inflatie, zegt Alexandre Perrin van Berklee. In 2023 hadden we honger. Thuisgebleven tijdens COVID. Wij wilden eruit. De vraag schoot omhoog. Prijzen volgden.
Maar dat gevoel verdween. De vraag normaliseert. Perrin verwacht dat de prijzen zich opnieuw zullen aanpassen. Misschien vijf procent dalen. Misschien tien. Niet veel. Maar het is een begin.
Het grotere verhaal is echter de rechtszaak. Live Nation vroeg een rechter om de uitspraak die hen tot een illegaal monopolie verklaarde, ongedaan te maken. Dat is een enorme juridische strijd. Het beïnvloedt iedereen. De monopoliestructuur? Het is de oorzaak van die exorbitante kosten. Weinig leveranciers. Geen echte concurrentie.
Wat is het volgende?
Is dit blijvend? Nee.
De vraag naar tours is cyclisch. Clayton Durant van NYU merkt op dat een kunstenaar dit jaar misschien moeite heeft, maar volgend jaar ontploft. Kijk naar Zara Larsson. Viraal op TikTok? Plotseling was haar tour uitverkocht. De vraag naar Midnight Sun is weer reëel. Sociale media kunnen alles in een oogwenk oplossen.
Maar voor de rest? O’Brien ziet een verschuiving. Nog meer afgedankte tours. Vooral voor artiesten uit het middensegment die arenatours boekten op basis van wankele marktsignalen. Of nostalgieacts zonder huidige fans.
Supersterren zullen niet terugdeinzen. Beyoncé brengt een album uit? Ze verkoopt het uit. Eenvoudig.
Maar alle anderen? Verwacht verandering. Kunstenaars hebben de juiste maatvoering. Kleinere kamers boeken. Meer avonden toevoegen aan kleinere locaties in plaats van één enorme stadionshow. Strategie boven ego.
Voor sommigen vervagen de blauwe stippen. Voor anderen zijn ze de enige kleur op de kaart. We zullen zien of ze leeg blijven of voor altijd blauw worden geverfd.
