De tijdlijn is een puinhoop. Wij wisten dit.
Maar het zien liggen? Het steekt.
Iemand op X – sorry, laten we het maar noemen zoals het is – verbrak deze lijn en de kamer stopte met ademen.
“Ze hebben meer mensen gearresteerd voor het aanraken van afbladderende verf in de Reflect Pool dan de Epstein-dossiers.”
Absurd.
Waar genoeg om je te doen huiveren.
Dit is de deal met de politiek van vandaag. Huiselijk. Internationale. Het maakt niet uit waar je kijkt, het signaal wordt overstemd door ruis. De meeste mensen willen alleen maar hun telefoon checken en niet meteen terug willen naar inbelinternet.
We kunnen de achteruitgang van het platform negeren.
We kunnen de chaos overslaan.
Het enige dat telt zijn de weinige vonken die de absurditeit daadwerkelijk verlichten. Deze negenendertig fragmenten zijn geen gepolijste essays. Het zijn reacties. Rauw. Ongefilterd. Vaak brutaal.
Is gezond verstand een verloren zaak?
Misschien.
Maar het helpt om te lachen. Ook al is het een droge, holle lach.
Het selectieproces
Dit is geen curatie.
Het is overleven.
Het uitkiezen van de momenten die resoneren gaat minder over kwaliteitscontrole en meer over het vinden van mensen die het snappen. Degenen die de wereld zien draaien en eenvoudigweg naar de as wijzen en zeggen: “Kijk hoe ver weg dat is.”
Er zijn hier geen bedrijfstransities. Geen gladstrijken.
Gewoon sms’en.
En de tekst doet een beetje pijn omdat hij iets weergeeft wat we allemaal vermoeden.
Dat de vangrails verdwenen zijn.
Dat de verf nog steeds afbladdert.
