Ze heeft hun volksliederen niet geschreven.
Gretna Van Fleet hield nooit een microfoon vast voor de Grammy-winnende rockers.
Ze zat niet in de studio. Ze was vijfennegentig toen ze maandag stierf in een seniorencentrum in Frankenmuth, dezelfde plek waar de band in 2012 hun tanden sneed.
Het is een rustig soort onsterfelijkheid.
Ze hebben haar naam gestolen.
Nou ja, geleend. Heb het veranderd. De ‘n’ kwam van Gretna.
Kyle Hauck. Oude drummer. Vroege dagen. Ze hadden een tag nodig voor een optreden en de tijd was kort. Hij had zijn opa horen praten over het helpen van deze vriend. Gretna.
Er klikte iets.
Zo begint het. Niet met strategie. Met een voorgevoel.
“Ik denk dat ze naar mijn achtergrond hebben gekeken… om er zeker van te zijn dat ik niet op de lijst van tien meest gezochte personen stond.”
Ze had gelijk. Ze hebben haar doorgelicht. Ik heb het haar echter niet gevraagd. Ben er gewoon mee weggelopen.
Toen ze de jongens eindelijk ontmoetten, haalde ze haar schouders op.
Zei dat het oké was.
Vond ze ze leuk?
Gemengde tas. Ze is niet zo dol op de revival-sfeer van hardrock. ‘Flowerpower’ wel. Ze koos die als favoriet tijdens een sit-down van 2019. Voordat ze Saturday Night Live stormenderhand veroverden.
Ze kende haar dingen ook. Niet zomaar een naamgenoot. Saxofoon gespeeld. Viool. Tuba. Piano.
Ironie heeft een vreemde textuur.
De band wint groots in 2019. From The Fires. Dan wordt Starcatcher in 2024 opnieuw geknikt voor het beste album. De hitlijsten exploderen.
Gretna is er gewoon. In de negentig. Bedenk dat het niet echt haar tijdperk is.
“Het is niet mijn stijl.”
Redelijk.
Ze behouden de naam. Het blijft hangen. Nu is de bron verdwenen, verscholen in een rustig einde in Frankenmuth. Het geluid gaat ergens anders luid en onbezonnen verder.
