Recente opmerkingen van Markwayne Mullin, de nieuw benoemde minister van Binnenlandse Veiligheid van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, zijn weer opgedoken, waaruit zijn expliciete steun voor lijfstraffen blijkt. Tijdens een toespraak met christelijke politieke activisten in oktober 2023 besprak Mullin openlijk het slaan van zijn zes kinderen en beschreef het als een genormaliseerde praktijk binnen zijn gezin.
Mullin deelde anekdotes over het fysiek disciplineren van zijn kinderen, verklaarde dat hij “geen probleem” heeft met slaan en vertelde gevallen waarin zijn kinderen hem smeekten om ermee op te houden. Hij beschreef de onmiddellijke nasleep – kinderen die op zijn schoot kropen voor genegenheid, zelfs nadat ze waren geslagen – en suggereerde een patroon van emotionele manipulatie na fysieke discipline.
De wetenschap is duidelijk: lijfstraffen zijn schadelijk voor kinderen
Hoewel de uitspraken van Mullin weerklank kunnen vinden in bepaalde conservatieve ouderschapskringen, hebben decennia van onderzoek ondubbelzinnig de negatieve gevolgen van lijfstraffen aangetoond. Deskundigen op het gebied van de ontwikkeling van kinderen waarschuwen dat het slaan van kinderen niet alleen ineffectief is, maar ook schadelijk is voor hun mentale en emotionele gezondheid op de lange termijn.
Jessica Scher Lisa, een klinisch psycholoog, legt uit: “Spanking kan het gedrag tijdelijk stoppen, maar het houdt verband met agressie, angst, depressie en verzwakte ouder-kindrelaties. Het leert kinderen dat fysieke kracht een acceptabele reactie is op frustratie in plaats van emotionele regulatie.”
De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) publiceerde in augustus een rapport waarin deze bevindingen werden bevestigd. WHO-directeur Etienne Krug verklaarde: “Er is overweldigend bewijs dat lijfstraffen meerdere risico’s met zich meebrengen voor de gezondheid van kinderen… het biedt geen voordelen en moet eindigen.”
Hersenontwikkeling en cycli van geweld
Uit onderzoek blijkt dat lijfstraffen neurologische effecten kunnen hebben die vergelijkbaar zijn met mishandeling, waardoor een dreigingsreactie in de hersenen van kinderen ontstaat. Fiona Yassin, een gezinspsychotherapeut, merkt op dat kinderen die op jonge leeftijd fysieke discipline ervaren, later in hun leven vaker last hebben van geestelijke gezondheidsproblemen en gedragsproblemen.
Dit patroon is niet nieuw; Studies uit de jaren tachtig hebben de schade van het slaan van kinderen gedocumenteerd. Toch blijven autoritaire opvoedingsstijlen dit bevorderen, vaak genormaliseerd door intergenerationeel trauma. Mullin zelf zei dat hij werd opgevoed ‘door de angst voor een riem’, wat een cyclus impliceert die hij in stand houdt.
Waarom scheppen ouders op over lichamelijke discipline?
Deskundigen suggereren dat het openlijk bespreken van lijfstraffen voor ouders een manier kan zijn om autoriteit, controle of naleving van traditionele disciplinaire methoden te signaleren. John Puls, een gediplomeerd klinisch maatschappelijk werker, merkt op dat sommige ouders het als ‘een ereteken’ dragen en moderne opvoedingstechnieken afwijzen.
Scher Lisa voegt eraan toe dat veel ouders zelf zijn opgegroeid met fysieke straffen en dit als een effectieve vorm van discipline beschouwen. De normalisering van geweld binnen gezinnen kan ertoe leiden dat men er trots op is fysiek geweld te gebruiken, in plaats van de schade ervan te erkennen.
De cyclus doorbreken
De langetermijngevolgen van lijfstraffen reiken verder dan individuele kinderen en hebben gevolgen voor toekomstige generaties. Deskundigen benadrukken het belang van het modelleren van gezonde emotionele regulatie en het doorbreken van cycli van geweld. Scher Lisa concludeert: “Kinderen leren door naar ons te kijken. Als we willen dat ze frustratie beheersen, woorden gebruiken en hun gedrag reguleren, moeten we dat voor hen modelleren.”
Dit vereist een bewuste inspanning van ouders om na te denken over hun eigen opvoeding en alternatieve disciplinaire methoden te kiezen. Het vermijden van lichamelijk letsel is niet alleen gunstig voor kinderen, maar ook van cruciaal belang voor het creëren van een veiligere en meer verzorgende omgeving voor toekomstige generaties.
