Naz Hillmon, aanvaller voor de Atlanta Dream, herdefinieert downtime. Hoewel ze bekend staat om haar vaardigheden op het basketbalveld, heeft Hillmon stilletjes een passie voor fotografie gecultiveerd, die ze gebruikt als een mentale reset van de eisen van professionele sporten. Dit is niet zomaar een hobby; het is een strategische manier om geaard te blijven te midden van een meedogenloos veranderende agenda.
Van film naar digitaal: een groeiende passie
Hillmons interesse in fotografie gaat terug tot haar tienerjaren en documenteerde alles, van AAU-roadtrips tot rustige ochtendmomenten. Ze volgde een fotografiecursus op de middelbare school en leerde de grondbeginselen van filmontwikkeling, maar haar toewijding nam toe toen haar moeder haar ongeveer een jaar geleden een digitale camera schonk. Nu is de camera een essentiële reisgenoot, die een broodnodige ontsnapping biedt tijdens intensieve trainingen en wedstrijdschema’s.
“Het leidt mijn gedachten echt af van alles, omdat ik aan het moment denk.” – Naz Hillmon
Fotografie als mentale ontsnapping
Het leven van een professionele atleet is allesintensief: eindeloze trainingen, reizen en constante druk om te presteren. Hillmon legt uit dat voordat ze serieus met fotografie begon, downtime vaak betekende dat ze zich in hotelkamers afzonderde. Nu, met haar camera in de hand, zoekt ze actief naar momenten om steden te verkennen, frisse lucht in te ademen en zich los te maken van het spel.
Haar Instagram-pagina, @nazgraphy_pics, toont haar werk. Ze voelt zich vooral aangetrokken tot architectuurfotografie, waarbij ze opvallende stadsgezichten vastlegt.
Passies combineren: op en buiten het veld
Hillmon combineerde onlangs haar twee werelden toen ze speelde voor de Laces Basketball Club in de Unrivaled 3-tegen-3 competitie in Miami. Ze bracht haar dagen buiten het seizoen door met het documenteren van dagen op South Beach en fotografeerde zelfs een wedstrijd tussen Mist BC en Vinyl BC op 25 januari. The Mist won uiteindelijk met 76-71 en stelde later het kampioenschap veilig.
Hillmon geeft toe dat het fotograferen van een spel anders is dan het spelen ervan. Ze merkte dat ze moeite had om de actie te volgen terwijl ze zich concentreerde op het maken van de beste opname, maar ze plant al manieren om haar techniek de volgende keer te verbeteren: meer bankschoten, meer reacties en een breder perspectief.
Dit is belangrijk omdat het benadrukt hoe atleten steeds meer gezonde manieren vinden om met de druk van professionele sporten om te gaan. Burn-out is een reëel probleem in omgevingen waar hoge prestaties geleverd worden, en hobby’s als fotografie bieden een essentiële mentale ontsnapping. Het voorbeeld van Hillmon laat zien dat atleten niet alleen worden gedefinieerd door hun prestaties op het veld; het zijn veelzijdige individuen met passies die verder gaan dan hun sport.
De aanpak van Hillmon herinnert ons eraan dat atleten meer nodig hebben dan alleen fysieke training. Ze hebben ook uitlaatkleppen nodig voor mentaal en emotioneel welzijn.
Uiteindelijk gaat de reis van Naz Hillmon achter de lens over het vinden van balans, geaard blijven en bewijzen dat zelfs de meest gedreven atleten een moment nodig hebben om te vertragen en de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken.
