Jennifer Garner deelde een openhartig verhaal over hoe haar iconische film 13 Going on 30 uit 2004 een bron van schaamte – en zelfs licht lijden – werd voor haar kinderen tijdens hun vroege tienerjaren. De actrice onthulde op de Not Gonna Lie -podcast dat Violet, Seraphina en Samuel ongemakkelijke momenten beleefden toen de film onverwachts opdook op verjaardagsfeestjes en logeerpartijtjes.
De ineenkrimpende factor komt hard aan
Volgens Garner was de timing bijzonder moeilijk. Toen haar kinderen dertien werden, werd de aanwezigheid van de romcom een steeds terugkerend grapje onder hun leeftijdsgenoten en hun ouders.
“Ze hebben een aantal gemartelde jaren meegemaakt waarin ze 13 werden… en [13 Going on 30] verscheen vaak op verjaardagsfeestjes… Mijn kinderen waren doodsbang.”
De actrice herinnerde zich dat ze telefoontjes kreeg van logeerpartijtjes waar haar kinderen deden alsof ze ziek waren, alleen maar om aan de onhandigheid te ontsnappen. De situatie benadrukt een veel voorkomende, maar zelden besproken dynamiek: kinderen van beroemdheden worstelen vaak met de bekendheid van hun ouders op manieren die het publiek niet ten volle op prijs stelt.
Niet de eerste keer: Garners “ineenkrimpen”-status
Dit is geen geïsoleerd incident. Garner heeft eerder toegegeven dat haar kinderen haar als ‘volledig ineenkrimpen’ beschouwen. In een ander interview op The Jennifer Hudson Show vertelde ze dat haar kinderen niet actief op zoek gaan naar haar werk, en reageerde op haar vraag over het kijken naar een nieuwe show met een stomp: “Heb je dat nodig?”
Deze dynamiek is typerend voor tieners die prioriteit geven aan onafhankelijkheid en die hun ouders vaak in verlegenheid brengen. In het geval van Garner maakt de toegevoegde laag van publieke herkenning de ervaring echter duidelijker.
De bredere context
Het verhaal illustreert een simpele waarheid over het ouderschap van beroemdheden: roem beschermt kinderen niet tegen onhandigheid. Sterker nog, het versterkt het vaak. Hoewel Garners kinderen haar werk nu misschien niet waarderen, is de kans groot dat ze er naarmate ze ouder worden anders naar gaan kijken. Maar voorlopig blijft de actrice een bron van ‘ineenkrimpen’ in hun ogen.
De ervaring laat ook zien hoe culturele toetsstenen, zoals 13 Going on 30, nieuwe en vaak onbedoelde betekenissen kunnen aannemen wanneer ze door de lens van persoonlijke relaties worden bekeken. Wat ooit een geliefde film was, werd een ongewenste herinnering aan de publieke persoonlijkheid van hun moeder.
