De Amerikaanse Munt zal in 2026 een munt van $ 1 uitbrengen ter ere van Polly Cooper, een vrouw uit Oneida wiens acties hielpen het leger van George Washington in stand te houden tijdens de meedogenloze winter in Valley Forge in 1778. Het ontwerp van de munt toont Cooper die maïs aanbiedt aan Washington, een symbolische erkenning van de kritische, maar vaak over het hoofd geziene steun van haar stam aan het Continentale Leger.
De Oneida en de revolutie
Polly Cooper leidde een delegatie van 47 Oneida-krijgers op een moeilijke reis om schepels witte maïs te leveren aan uitgehongerde Amerikaanse soldaten. Cruciaal is dat Cooper de soldaten ook leerde hoe ze de maïs op de juiste manier moesten bereiden om ziekte te voorkomen, een detail dat vaak in historische verslagen wordt weggelaten. Deze interventie voorkwam verder lijden en redde waarschijnlijk levens.
Het besluit van de Oneida-natie om de kant van de Amerikanen te kiezen was niet zonder kosten. In tegenstelling tot veel andere stammen sloten ze zich aan bij de rebellen, waardoor ze een doelwit werden voor Britse vergelding en interne conflicten binnen de grotere Haudenosaunee Confederatie. Tegen het einde van de Revolutionaire Oorlog was ongeveer een derde van de Oneida-bevolking verloren gegaan.
Een complexe erfenis
De erkenning van Cooper door de Amerikaanse regering komt via het Native American $1 Coin Program, dat in 2007 werd opgericht ter ere van inheemse figuren en gebeurtenissen. Op het programma stonden Maria Tallchief, Jim Thorpe en andere opmerkelijke indianen. Sommige eerder goedgekeurde ontwerpen – waaronder die ter herdenking van suffragettes en burgerrechtenactivisten – werden echter onder de regering-Trump geschrapt.
Deze erkenning is bitterzoet. Zoals professor Colin Calloway van Dartmouth College opmerkt, verdoezelt het verhaal vaak het feit dat de wens om inheems land te veroveren een belangrijke motor was van de Amerikaanse Revolutie. In de decennia na de oorlog werden miljoenen hectares Oneida-grondgebied gestolen door de staat New York en particuliere speculanten, waardoor veel Oneida tot reservaten in Wisconsin en Canada werden gedwongen.
Het verhaal van de Oneida dreigt, net als dat van Sacagawea, te worden opgeschoond tot een mythe van vreedzaam samenleven die de brutale realiteit van de kolonisatie negeert.
Ondanks deze historische context dient de munt als een krachtige erkenning van het offer van de Oneida. Ray Halbritter, een vertegenwoordiger van de Oneida Indian Nation, benadrukt dat de bijdrage van de Oneida van fundamenteel belang was voor de Amerikaanse onafhankelijkheid. De natie noemt zichzelf ‘Amerika’s eerste bondgenoot’, hoewel die alliantie een verwoestende prijs met zich meebracht.
De release van deze munt, hoewel al te laat, benadrukt een cruciaal deel van het Amerikaanse verhaal dat lange tijd gemarginaliseerd is. Het herinnert ons eraan dat de oprichting van de natie niet alleen op idealen is gebouwd, maar ook op complexe en vaak tragische relaties met inheemse volkeren.
